ඔන්න ඉතින් දවසෙ වැඩ ඉවර කරලා අම්මා ගෙදර ආවා. හෙන්රි ත් ගෙදර ආවා. ජෙනි ත් ගෙදර ආවා. තාත්තාගේ සපත්තු උණුසුම් වෙන්නට කියලා අම්මා ඒවා ගිනි උඳුනට ලං කලා.
හුඟ වෙලාවක් බසයක් එනතුරු බලා හිටපු තාත්තාත් ඔන්න ගෙදර ආවා. ආ හැටියෙම තාත්තා දැක්කා ගිනි උඳුන ළඟ උණුසුම් වෙමින් තිබුනු එයාගෙ සපත්තු. ඉතින් සපත්තු දමා ගන්නයි දැන් තාත්තාගේ සූදානම. ගිනි උඳුන ළඟට ගිහින් තාත්තා දකුණු සපත්තුව දමා ගත්තා කිසි කරදරයක් නැතුවම. ඊළඟට වම් සපත්තුව. දමනවා දමනවා...ම්හු...ඇතුලට යන්නෙම නැහැ. කොතෙක් දැඟලුවත් සපත්තුව දමන්නම බෑ.
ඔන්න ඒ අතරේ අපේ පුංචි විලී හීනයක් දැක්කා. මොකද්ද දන්නවද ඒ හීනය? මහ විසාල හිපපොටේමසයෙක් විලීගේ ඇඟ උඩ ඉඳගෙන ඉන්නවා. හිපපොටේමසයාගේ බර කොච්චරද කියනවා නම් පුංචි විලී තක්කාලි ගෙඩියක් වගේ තැලීගෙන තැලීගෙන යන්න පටන් ගත්තා... බයවුණු පුංචි විලී එක පාරටම අවදි වෙලා තාත්තාගේ මාපටැඟිල්ල හපා කෑවා.
"ඌ...ඌ...යී!" තාත්තා කෑ ගැහුවා. සපත්තුව පැත්තකට විසි වුනා. එක කකුලකින් පැන පැන ගිය තාත්තා පුටු සැටියේ ඉඳගත්තා.
"හෙන්රි, ආයෙත් හෙම ඔය විසේකාර මීපැටියව එළියට දමලා තිබුනොත් මං හොඳ වැඩක් කරනවා ඔන්න... එහෙම වුනොත් තව දුරටත් ඌ මෙහෙ තියාගන්නෙ නැහැ. තේරුනාද?" තාත්ත තරහෙන් කිව්වා.
"ඒත් තාත්තේ...." බිම බලාගෙන හෙන්රි කිව්වා.
ඒ අතරෙ පණ බේරගත්තු විලී මී ගුලෙන් රිංගලා ආපහු එයාගෙ ගෙදර ගියා.
"කොහෙද හිටියෙ මෙච්චර වෙලා?" විලීගේ අම්මා ඇහුවා.
"එකතු කිරීම එක ගණනක් වත් හදලා නැහැ" විලීගේ තාත්තා පැමිණිලි කළා.
"මොකක්?" පුරුදු විදියටම විලී ඇහුවා.
"එකතු කිරීම... එතකු කිරීම" විලීගේ අම්මා ඔන්න ආයෙමත් විලීට මතක් කලා.
හුඟ වෙලාවක් බසයක් එනතුරු බලා හිටපු තාත්තාත් ඔන්න ගෙදර ආවා. ආ හැටියෙම තාත්තා දැක්කා ගිනි උඳුන ළඟ උණුසුම් වෙමින් තිබුනු එයාගෙ සපත්තු. ඉතින් සපත්තු දමා ගන්නයි දැන් තාත්තාගේ සූදානම. ගිනි උඳුන ළඟට ගිහින් තාත්තා දකුණු සපත්තුව දමා ගත්තා කිසි කරදරයක් නැතුවම. ඊළඟට වම් සපත්තුව. දමනවා දමනවා...ම්හු...ඇතුලට යන්නෙම නැහැ. කොතෙක් දැඟලුවත් සපත්තුව දමන්නම බෑ.
ඔන්න ඒ අතරේ අපේ පුංචි විලී හීනයක් දැක්කා. මොකද්ද දන්නවද ඒ හීනය? මහ විසාල හිපපොටේමසයෙක් විලීගේ ඇඟ උඩ ඉඳගෙන ඉන්නවා. හිපපොටේමසයාගේ බර කොච්චරද කියනවා නම් පුංචි විලී තක්කාලි ගෙඩියක් වගේ තැලීගෙන තැලීගෙන යන්න පටන් ගත්තා... බයවුණු පුංචි විලී එක පාරටම අවදි වෙලා තාත්තාගේ මාපටැඟිල්ල හපා කෑවා.
"ඌ...ඌ...යී!" තාත්තා කෑ ගැහුවා. සපත්තුව පැත්තකට විසි වුනා. එක කකුලකින් පැන පැන ගිය තාත්තා පුටු සැටියේ ඉඳගත්තා.
"හෙන්රි, ආයෙත් හෙම ඔය විසේකාර මීපැටියව එළියට දමලා තිබුනොත් මං හොඳ වැඩක් කරනවා ඔන්න... එහෙම වුනොත් තව දුරටත් ඌ මෙහෙ තියාගන්නෙ නැහැ. තේරුනාද?" තාත්ත තරහෙන් කිව්වා.
"ඒත් තාත්තේ...." බිම බලාගෙන හෙන්රි කිව්වා.
ඒ අතරෙ පණ බේරගත්තු විලී මී ගුලෙන් රිංගලා ආපහු එයාගෙ ගෙදර ගියා.
"කොහෙද හිටියෙ මෙච්චර වෙලා?" විලීගේ අම්මා ඇහුවා.
"එකතු කිරීම එක ගණනක් වත් හදලා නැහැ" විලීගේ තාත්තා පැමිණිලි කළා.
"මොකක්?" පුරුදු විදියටම විලී ඇහුවා.
"එකතු කිරීම... එතකු කිරීම" විලීගේ අම්මා ඔන්න ආයෙමත් විලීට මතක් කලා.
ඊළඟට.......
මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
